Gülüşüne dokundum bugün.. Bakışların neredeyse oraya savruldum, karda oluşan ayak izlerini takip ettim. Boynuna dolanan atkıyı kıskandım saatler boyunca, saçlarından yanaklarına akan ıslak damlalara öfkelendim. Kırmızı burnunu gülüşümle birleştirdim, üşüyen ellerini ellerimle..

Söylenmemiş tüm sözleri söylüyorum ben bugün, beni dinle.. Biz başaramadık. Birbirimizi yarım bıraktık. Birlikteydik ama her zaman yalnız kaldık. Yapamadık. Bir türlü ‘biz’ olamadık. ‘Sen’ tüm benliğinle hüküm sürerken ‘ben’de, ‘ben’ bir türlü kendimi özgür bırakamadım. Kollarını belime ben sardım, ellerini göz yaşlarımla ben ıslattım. Sen ruhsuz, sen ‘ben’siz, sen uzak.. Olmayan tüm mesafeleri ekledin önümüze. Sen kaçtın!

İnsan en çok sevenlerini üzermiş. Birini seviyorsan eğer, üzülmeyi göze almışsın demektir. Pamuktan bir iplik olur iki kişi arasında. Ufak sırlarla kalınlaşır, yalanlarla kısalır ve incelir. Hüzünlerini en çok O’na borç verir.

Diyorum ki, sen çok sevme beni.